Nazwy napojów

Nazwy napojów charakteryzujące ich pochodzenie, np. wino truskawkowe, wódka wiśniowa, piwo słodowe. Jednakże w przypadku win gronowych sprawa jest bardziej skomplikowana, a nazwy utworzone w rozmaity sposób. Mogą one pochodzić od nazwy winogron, z których wino było wyprodukowane, jak np. radzieckie białe Rkaciteli, węgierskie białe Rizling lub Furmint, włoskie czerwone Barbera lub bułgarskie czerwone Gamza; geograficznych nazw miejsc wyprodukowania, tzn. rejonów winiarskich, jak Bordeaux (Francja), Madera (Portugalia) czy Samos (Grecja) lub okręgów winiarskich, jak Graves (Francja) czy Eger (Węgry) lub wreszcie miejscowości (względnie gospodarstw winiarskich), jak np. Chablis lub Margaux (Francja). Poza tym są stosowane nazwy tzw. fantazyjne (umowne), jak Bikaver (węgierskie) lub firmowe, jak szampany Mumm lub Veuve Cliquot oraz wyprowadzone z nazw użytych przypraw, jak wermuty, np. Vermouth di Torino.

Dla konsumentów bardziej przejrzyste są nazwy obejmujące zarówno nazwę winogron użytych do produkcji, jak i nazwy rejonu lub miejscowości produkcji, jak Ranina Radgona (pierwszy człon - nazwa winogron, drugi - miejscowości).

Etykiety win gronowych zawierają poza tym wiele informacji o winach, np.: na zwykłych winach francuskich jest podana zazwyczaj moc wina (9-13º), natomiast na etykietach win markowych słowa Appellation controlée (kontrolowana nazwa pochodzenia) oraz w przypadku specjalnie wysokiej jakości wina również rocznik, np. Appellation Médoc controlée 1961. Natomiast w tymże przypadku mocy się nie podaje, gdyż jest ona i tak kontrolowana urzędowo. Zwykle podaje się też na etykietach firmę produkującą lub miejsce rozlewu wina.