Korki

Od początku XVIII w., kiedy uczony mnich i winiarz francuski Dom Perignon pod wpływem opowiadania pielgrzymów z Katalonii po raz pierwszy zastąpił drewniany kołek, owinięty nićmi konopnymi, naturalnym korkiem do zamknięcia butelek z szampanem. Ten sposób zamykania butelek był przez z górą 200 lat uważany za uniwersalny. Korek naturalny jest produkowany z kory drzewa korkowego Quercus suber, rosnącego na górzystych terenach Hiszpanii, Portugalii, południowej Francji, Maroka i Algierii. Zależnie od rodzaju wyrobu były stosowane korki różnej jakości i długości, a więc korki gorszych gatunków i krótkie do piwa oraz wódek, średniej jakości i długości do win stołowych regionalnych oraz najwyższej jakości, tzw. aksamitne (bez żadnych skaz na denku korka) i długie (35-45 mm) - do win markowych. W XX w. hegemonia korka została przełamana, ponieważ wprowadzono metalowe zamknięcia koronowe i typu Alka (z podkładkami korkowymi) do piwa i wódek czystych, zamknięcia aluminiowe Pilferproof (również z podkładkami) do wódek lepszej jakości i win popularnych oraz korki z tworzyw sztucznych (z polietylenu). Te ostatnie znalazły zastosowanie do win, które nie muszą długo leżakować oraz do win musujących. Jednakże, jak twierdzą zawsze konserwatywni z przekonań Francuzi, butelki z winem wysokiej jakości (jak np. burgund) muszą być korkowane doskonałym korkiem naturalnym, gdyż pozwala on winu "oddychać" (bez dopływu nadmiaru powietrza), a więc w dalszym ciągu "żyć i starzeć się", tzn. polepszać swoją jakość. Korek jednak nie jest wieczny i co kilkanaście lat (ok. 15) powinien być zmieniany.