Algieria

Kraj, który w okresie powojennym był czwartym co do wielkości producentem win na świecie (po Francji, Włoszech i Hiszpanii); produkował rocznie ok. 14 mln hl wina. Ludność miejscowa - przeważnie muzułmańska - ze względów religijnych konsumowała niewiele wina, a więc gros tego trunku było eksportowane, przeważnie do Francji. Czerwone wina algierskie o dużej zawartości alkoholu, mocno zabarwione i tanie, doskonale nadawały się do kupażowania za zwykłymi winami, tzw.lokalnymi (vins de pays), których ogromne ilości są konsumowane na południu Francji. Po uzyskaniu przez Algierię niepodległości w 1962 r. sytuacja przemysłu winiarskiego uległa znacznemu pogorszeniu, wskutek odpływu francuskich fachowców, zahamowaniu eksportu do Francji oraz znacznemu zmniejszeniu popytu, wskutek wyjazdu potencjalnych konsumentów francuskich.

W wyniku dużego nasłonecznienia winnic wina algierskie są na ogół mocne (minimum 12%, a często moc ich dochodzi do 15%). Wina algierskie są przeważnie czerwone. Znakomite winnice znajdują się w rejonie Medea i Milana (okręg Algieru). Dahra (między Algierem i Oranem), a najznakomitsze - koło miejscowości Mascara (okręg Oranu), gdzie są produkowane wyborowe wina Coteaux de Mascara (czyt. koto de maskara). Kraje Europy Środkowo-Wschodniej zakupują w Algierii coraz większe ilości produkowanych tam win. Na polskim rynku znane były wina czerwone stołowe o fantazyjnych nazwach: Gellala i Fatima, które bardzo dobrze nadają się do sporządzenia win grzanych.