Kurdesz. Pochwała wesołości

Każ przynieść wina, mój Grzegorzu miły!
Bodaj się troski nigdy nam nie śniły.
Niech i Anulka tu zasiądzie z nami,
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!

Skoro się przytknie ręka do butelki,
Znika natychmiast smutek serca wszelki.
Wołajmy tedy, dzwoniąc kieliszkami:
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!

Niezłe to wino - do ciebie, mój Grzelu!
Cieszmy się, póki możem, przyjacielu!
Niech stąd ustąpi nudna myśl z troskami!
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!

Patrzcie, jak dzielny skutek tego wina!
Już się me serce weselić poczyna.
Pod stół kieliszki, pijmy szklanicami!
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!

I ty, Anulko, połowico Grzela,
Bądź uczestniczką naszego wesela,
Nie folguj sobie, a chciej wypić z nami!
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!

Już dno w butelce - niech tu stanie flasza;
Wiwat ta cała kompanija nasza!
Wiwat z Maciusiem i przyjaciołami!
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!

Maciuś jest partacz, pić nie lubi wina,
Milsza mu za to nad złoto dziewczyna.
Dajmyż mu pokój, pijmy sobie sami!
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!

Odnówmy przodków ślady wiekopomne,
Precz stąd szklanice - naczynia ułomne!
Po staroświecku pijmy pucharami!
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!

Już też to, Grzeli, przewyższasz nas wiekiem,
A wiesz, że wino dla starych jest mlekiem;
Łyknij! a będziesz śpiewał z młodzikami:
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!
Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami!