Historia Cobbier

Nazwa Cobbier znaczy "partacz", "łatacz starego obuwia" i jest zaprzeczeniem wykwintności tego oryginalnego amerykańskiego long drinka, wylansowanego w USA już w 1809 r.

Wykonanie tego lekkiego drinka wymaga dużych umiejętności i talentu. Jego głównym składnikiem początkowo było wino, z pominięciem dobrze znanego już wówczas w USA brandy i ginu. Dużą szklanicę napełniano kruszonym lodem, dodawano wino, cukier oraz sok cytrynowy. Po zmieszaniu mikstury łyżeczką barową, drink był obficie i luźno garnirowany plastrami pomarańczy lub sezonowymi owocami. Stopniowo amerykańscy bartenederzy wzbogacali Cobbier dodając do niego curacao i inne likiery, aby wzmocnić smak owocowy, o czym wspomina Jerry Thomas w swym klasycznym poradniku. W 1880 r. zrobiono Cobbier na whiskey (nazywając go RAY lub WHISKEY COBBLER) jako substytucie wina. Od 1890 r. do Cobbiera dodawano szampana.

Europa szybko przejęła modę na Cobbiery. We Francji zaczętowykonywać je bardziej wykwintnie i ozdobnie. Na warstwę tłuczonego lodu, umieszczonego do 2/3, a nawet 3/4 pojemności dużego trójkątnego kielicha, posypaną cukrem krystalicznym, układano, asymetrycznie lub symetrycznie, dekoracyjne wzory z różnych owoców, po czym całość zalewano doprawionymi winami. Do dziś Cobbiery są nadal bardzo popularne, a wykonane w stylu francuskim uchodzą za majstersztyk miksologii. Tak wykonany drink wymaga jednak dobrego gustu barmana, owoców w doskonałym stanie oraz dużej staranności wykonania.

W smaku cobbiery są łagodne, orzeźwiające, dobre na gorące popołudnia i na eleganckie przyjęcia towarzyskie.

W końcu XIX stulecia w Londynie, u zbiegu ulic Conduit Street i Hanover Square, w gospodzie "Limmer's Old House" serwowano gin z sokiem cytrynowym, cukrem i wodą sodową w bardzo wysokiej i oszronionej wąskiej szklanicy. Głównym kelnerem w gospodzie był wówczas bardzo lubiany przez gości John Collins, który przygotowywał i sprzedawał te orzeźwiające drinki. Ponieważ cieszyły się one niebywałym wzięciem, z trudnością nadążał z ich roznoszeniem. Wdzięczni goście, na cześć swojego ulubieńca, nazwali ten szprycerowany long drink JOHN COLLINSEM.

John Collins początkowo był robiony na holenderskim ginie (genever), ale zwolennicy angielskiego słodkawego i mocnego Old Tom Gin zamawiali Collinsy na tym właśnie ginie. W ten sposób powstał TOM COLLINS, który szybko stał się młodszym bratem Johna Collinsa.

Poza Anglią do autorstwa Collinsów często przyznają się Amerykanie, twierdząc, że drink ten wywodzi się od Gin Slingu. Duża konsumpcja London Dry Gin spowodowała, że Tom Collins był sporządzany wyłącznie na typie wytrwanego angielskiego ginu, zaś John Collins pozostał przy tradycyjnym ginie holenderskim. Jedynie w USA John Collins sporządzany jest na amerykańskiej blended whiskey.

Tajemnica powodzenia Collinsów tkwi w łatwości ich wykonania, wybitnych walorach orzeźwiających - duża ilość lodu, "długie picie" (300-350 ml) i niska moc - tych doskonałych drinków na upalne dni oraz na bale i dansingi.

Rodzina Collinsów szybko powiększała się, gdy gin, będący głównym składnikiem, zaczęto wymieniać na inne wódki. W ten sposób powstał SANDY COLLINS (scotch whisky), JACK COLLINS (applejack), PEDRO COLLINS (Puerto Rican Rum, MIKĘ COLLINS (irish whiskey), PIERRE COLLINS (cognac lub brandy), COLONEL COLLINS (bourbon), IVAN COLLINS (vodka) itd. Niektóre nazwy Collinsów upraszcza się, podając w nich rodzaj użytego alkoholu, np. BRANDY COLLINS, czy TEQUILA SUNRISE, co od razu wskazuje na bazie jakiej wódki został on przygotowany. Obecnie Collinsy są wzbogacane różnymi sokami, winami, bittersami itp. Najbardziej popularny w świecie jest jednak nadal Tom Collins.